From yellow 2 to yellow 2.

Έχουν περάσει κιόλας δύο εβδομάδες από την ημέρα που έφτασα σε αυτό το σπίτι και μας υποδέχτηκαν βοηθώντας μας να ανεβάσουμε τις βαλίτσες στον όροφο μας. Σήμερα βγήκαν και λυπάμαι τόσο πολύ που το κρύωμα αυτών των ημερών με κρατάει μέσα και δεν είμαι μαζί τους. Γλυκιά μου οικογένεια του εδώ...

Αγαπώ τους συγκατοίκους μου και νομίζω είναι τα πρώτα άτομα που έχω αγαπήσει στη ζωή μου σε τόσο μικρό διάστημα. Τους ακούω να ξυπνάνε και να βγαίνουν από τα δωμάτια τους, να γυρίζουν σπίτι και χαίρομαι. Τους βλέπω να δοκιμάζουν από το φαγητό που φτιάχνω και εύχομαι πραγματικά να τους αρέσει. Λατρεύω τα κοινά μας βράδια, τις βόλτες μας. Για μένα η εμπειρία του εράσμους μου εδώ είναι όπως είναι χάρη σε αυτά τα άτομα που ομορφαίνουν τόσο την κάθε μου μέρα και που ούτε στιγμή δεν με έκαναν να νιώσω μόνη σε μια ξένη χώρα.

Είναι τα άτομα του κίτρινου διαμερίσματος, των δωματίων Sol(Gergo), Prado(Norbert), Maio(Gergo) και Paris(party-Argy). Στην οικογένεια μας έχουμε και τον Daniel. Υιοθετημένος αλλά πολύ αγαπημένος.

Ο πρώτος Gergo μοιάζει με Έλληνα. Τον φωνάζουμε Βαγγέλη γιατί νομίζουμε πως αυτό θα του ταίριαζε αν έμενε στην Ελλάδα. Ξέρει τόσα τρικ και νιώθω πάντα σιγουριά για ό,τι κι αν χαλάει γιατί θα βρει μάλλον τρόπο να το φτιάξει. Είναι μερικά τόσο χαρακτηριστικά πράγματα που κάνει που θα μου λείψουν τόσο πολύ όταν θα κρατάμε την επικοινωνία μας μέσω υπολογιστή. Όπως το μικρό γελάκι που κάνει στο τέλος κάθε αστείας στιγμή ή το ότι κουνάει γρήγορα τα πόδια του όταν περιμένει κάτι(πχ να ζεσταθεί το νερό για το τσάι μας) ή ο τρόπος που σουφρώνει για λίγο τα χείλια του όταν σκέφτεται κάτι. Μου αρέσει ο τρόπος που μιλάει, αργά και σταθερά. Είναι ένας μικρός κύριος, ντύνεται σαν έναν μικρό κύριο, χορεύει σαν έναν μικρό κύριο.

Ο δέυτερος Gergo δεν μοιάζει με Έλληνα αλλά του βρήκαμε κι εκείνου ελληνικό όνομα να του ταιριάζει για να τους ξεχωρίζουμε. Ο Νίκος λοιπόν μοιάζει με παιδάκι στις εκφράσεις του. Έχει τόσο πολύ χιούμορ κι έναν ιδιαίτερο τρόπο να λέει τα αστεία. Υπάρχουν αστεία που έχει πει που εύχομαι να μην ξεχάσω. Είναι από τα πιο ευχάριστα άτομα που ξέρω και πραγματικά η φάτσα του τόσο εκφραστική. Όταν χορεύει κάνει μπουνιές τα χέρια του και παίρνει μια πορωμένη έκφραση που με κάνει και γελάω. Γλύκας κι αυτός.

Ο Norbert είναι ο Πολωνός μας. Ξυπνάει έξι το πρωί γιατί είναι σε πρόγραμμα ώστε να μην κοιμάται πολλές ώρες μέσα στη μέρα. Είναι γενικά οργανωμένος και οργανωτικός. Τον καθυστερούμε συνέχεια όταν είναι να πάμε κάπου όλοι μαζί αλλά δεν μας κρατάει κακία, μόνο γκρινιάζει λίγο. Μαθαίνει γιαπωνέζικα και πορτογαλικά, του αρέσει να ακούει κλασσική μουσική κυρίως από soundtrack γιαπωνέζικων κινουμένων σχεδίων. Είναι πολύ γλυκός, είναι το άτομο που ξέρεις πως όταν θα χρειαστείς μια αγκαλίτσα θα είναι εκεί να στην δώσει. Φαίνεται τρυφερός. Και είναι κι αυτός τόσο έξυπνος. Είναι από τα πιο ιδιαίτερα άτομα που έχω γνωρίσει όσον αφορά τις συνήθειες του. Όταν χορεύει κλείνει τα μάτια, χαμογελάει και βάζει το χέρι του στο στήθος του, είναι σαν να αγαπάει το τραγούδι. Πολύ μ' αρέσει να τον βλέπω να χορεύει έτσι.

Το υιοθετημένο μας αγόρι είναι ο Daniel, ο πρώτος που γνώρισα πριν καν έρθω εδώ και πραγματικά η τύχη μας έφερε τελικά να μένουμε δίπλα. Δεν θα ξεχάσω από τον Ντάνιελ τις στιγμές που μας έχει ανοίξει την καρδιά του και μας δείχνει πόσο χαίρεται που μένουμε δίπλα και μπορούμε να είμαστε τόσο συχνά μαζί. Χαίρομαι όταν ακούω το κουδούνι να χτυπάει από εκείνον όσο χαίρομαι όταν ακούω το κλείδι να γυρίζει από κάποιον από τους υπόλοιπους. Είναι γλυκούλης, λέει τόσο χαρακτηριστικά το “come ooon” που όταν το ακούω από άλλον μου μοιάζει ξένο.

Το άλλο είναι το κορίτσι μου, το κορίτσι με το οποίο χαίρομαι πολύ που αποφάσισα να μοιραστώ κάθε τι σε αυτή την εμπειρία. Πανεπιστήμιο, σπίτι, φαγητό, πλυντήριο, ακόμη κι οδοντόβουρτσα μέχρι να μάθω ποιά είναι η δικιά μου(εφόσον κανένα χρώμα δεν μου άρεσε). Μαζί ταξιδέψαμε, μαζί τακτοποιηθήκαμε, μαζί τρώμε μέχρι σκασμού, μαζί ξαναπεινάμε. Είναι η πάρτυ- Άργη! Αργυρούλα αλλιώς αν και δεν της αρέσει αλλά η γλυκιά μου, δεν ξέρει πως είναι Αργυρούλα(όπως εξηγώ και στα παιδιά εδώ when at the end of a word we have “ούλα” means “little-sweet”). Γλυκιά μου Αργυρούλα δεν ξέρεις πόσο γλυκιά είσαι! Ειδικά με το σημερινό φωτεινό πουκαμισάκι σου! Σου στέλνω ένα φιλί στο απέναντι δωμάτιο.

Μ' αρέσει η καθημερινότητα μας. Μ' αρέσουν όσα ιδιαίτερα ζόυμε, οι εκδρομές μας, οι έξοδοι μας. Το ότι πίνουμε και ότι χορεύουμε. Το ότι μεθάμε και γελάμε όλοι μαζί. Η οι κοινές μας ταινίες με τους αγγλικούς υπότιτλους για να καταλαβαίνουμε όλοι. Και τα παιχνίδια μας στα αγγλικά ή τα βίντεο μας να μιλάμε ο ένας τη γλώσσα του άλλου. Μα πιο πολύ μου αρέσουν οι απλές καθημερινές στιγμές μας. Τα κοινά μας μεσημεριανά ή οι κοινές μας αναμονές γι 'αυτά,που μας βρίσκουν πεινασμένους στην κουζίνα να ανοιγοκλείνουμε τον φούρνο. Το πως αντιμετωπίζουμε κάθε πρόβλημα στο σπίτι, όπως το πως ανοίγουμε το πλυντήριο ή πως σφουγγαρίζουμε το νερό που τρέχει από τον σωλήνα.

Ο Ντάνιελ μου έδωσε χάπια και βιταμίνες όταν ένιωθα κρυωμένη και ο Νόρμπερτ σήμερα περιποιήθηκε το κόψιματάκι μου και μου έβαλε χανσαπλάστ και μετά το φίλησε. Πώς να μην τους αγαπώ μετά; Πώς να μην τους λέω και πώς να μην τους νιώθω οικογένεια μου; Πώς;Για εσάς λοιπόν γλυκοί μου συγκάτοικοι, από το δωμάτιο Sakamoto.