Γεια σας, φεύγω σήμερα!

Μένουν μόνο λίγα λεπτά και η ημερομηνία θα είναι 6 Φεβρουαρίου. Περίμενα καιρό αυτή τη μέρα, μετρούσα αντίστροφα γι’ αυτήν εδώ  και πολλές μέρες, ίσως και μήνες. Κι ακόμη κι αυτά τα τελευταία 20 λεπτά που μένουν (γιατί η ώρα δείχνει 23:37) τα μετράω και σκέφτομαι πως ναι, σε λίγο θα λέω «σήμερα φεύγω».

Φεύγω από την πόλη μου, την καθημερινότητα μου.

Φεύγω από τα πρωινά ξυπνήματα στο δωμάτιο μου που ξαπλωμένη νιώθω σε κάποια καμπύλη του σώματος μου, είτε σε αυτήν του κορμού μου είτε σε αυτή των γονάτων μου, την γλυκιά ζεστασιά της άσπρης της γουνίτσας. Λίλα μου, θα μου λείψεις.

Φεύγω από τα μεσημέρια που τους περιμένω να φάμε μαζί και μόλις καθόμαστε του γκρινιάζουμε να μην ρίχνει  τόσο αλάτι στο φαγητό του και να μην βάζει ειδήσεις την ώρα του φαγητού. Ή από τα απογεύματα που φτιάχνουμε καφέ στην καινούρια μας τάσιμο και καθόμαστε στον καναπέ βλέποντας «Δέστε τους» οι τρεις μας, ή οι δυό μας αν εκείνος κάθεται στο καλοριφέρ που του αρέσει να χουχουλιάζει. Και από την οποιαδήποτε στιγμή της μέρας που μου γκρινιάζει για τα πεταμένα μου ρούχα φεύγω. Άλλα ίσως κι αυτό να μου λείψει. Και από  τα βράδια που κάνουμε σύσκεψη για το ποια γραβάτα θα βάλει το επόμενο πρωί στη δουλειά του, φεύγω. Που μετά θα τους φιλήσω για καληνύχτα και θα τους πω πως τους αγαπώ. Γιατί έτσι είναι, τους αγαπώ τόσο μα τόσο πολύ, Γονείς μου, θα μου λείψετε.

Φεύγω και από τους καφέδες μου μαζί τους, τα κουτσομπολιά μας, τις βόλτες μας. Τις στιγμές εκείνες που σκέφτομαι πως μία τους να έλειπε θα ήταν τόσο αλλιώς εκείνη η στιγμή γιατί είμαστε όλες μαζί που την κάνουμε τόσο υπέροχη. Κι όχι μόνο οι τρείς τους αλλά και οι άλλες, παλιές και καινούριες που με νοιάζονται και τις νοιάζομαι, που ακόμη κι αν δεν είναι σε κάθε μου μέρα ξέρω πως αν τις ζητήσω θα βρεθούν κοντά μου έτοιμες να με κάνουν να χαμογελάσω. Φίλες μου, θα μου λείψετε.

Αδερφή μου, εσύ μου λείπεις πάντα.

Κι άλλοι θα μου λείψουν, άνθρωποι που κάνουν την καθημερινότητα μου πιο γλυκιά, πιο πιπεράτη. Που καθένας τους έχει την δική του αξία, την δική του θέση στην κάθε μου μέρα μα και στην καρδιά μου.  Κι αν ένας από αυτούς με πλήγωσε λίγο τελευταία, τι να κάνουμε. Ό,τι έγινε έγινε.  Μπορεί βέβαια αλλιώς να είχε δική του παράγραφο αλλά σημασία έχει πως  ξέρω και ξέρει πόσο θα μου λείψουν οι μέρες και οι ώρες που περνούσαμε μαζί. Ίσως ήδη να μου χουν λείψει.

Διάβασα κάπου τελευταία πως το η αναχώρηση για κάπου είναι πιο γλυκιά από την επιστροφή και αναρωτήθηκα αν ισχύει. Και κατέληξα πως όχι δεν ισχύει. Γιατί για μένα «επιστρέφω» σημαίνει γυρνάω στην καθημερινότητα μου και τους ανθρώπους μου. Και ναι, νιώθω τόσο ενθουσιασμένη και χαρούμενη που φεύγω μα είναι δύο διαφορετικές ευτυχίες που εγώ δεν μπορώ να συγκρίνω.

 Και η ώρα πέρασε 00:00! Και ναι, φεύγω  σήμερα, πάω στη Λισσαβώνα! Πάω για πάρτυ, γνωριμίες, νέους φίλους, νέες εμπειρίες, μέρες με βόλτες, νύχτες με χορό. Και αυτή εδώ η σελίδα είναι για να νιώθω όλους εσάς που προανέφερα λίγο πιο κοντά στην εκεί καθημερινότητά μου ενώ θα μοιράζομαι μαζί σας εμπειρίες μου σκέψεις μου κι εικόνες μου.

Γεια σου πόλη μου, γεια σου καθημερινότητά μου, γεια σας εσάς που αγαπώ.