Οι πρώτες μου μέρες στην πολύχρωμη Λισαβόνα

Καλημέρα από την Λισαβόνα. Την σήμερα ηλιόλουστη αλλά καθημερινά πολύχρωμη αυτήν πόλη.

Έχουν περάσει 5 ημέρες από το πρωί που μπήκα στο αεροπλάνο και έφτασα εδώ. Μόλις ξεκίνησε η προσγείωση και αρχίσαμε σιγά σιγά να διακρίνουμε από ψηλά την πόλη δεν μπορούσα να το συνειδητοποιήσω. Πως αυτά τα κύματα που έβλεπα από πάνω είναι κύματα ωκεανού, πώς ο ήλιος εδώ βγαίνει δύο ώρες αργότερα από εκεί που ζω τόσα χρόνια. Βγαίνοντας από το αεροδρόμιο χάζευα τους φοίνικες γύρω μου, τα πολύχρωμα σπίτια. τα δρομάκια, ανηφόρες, κατηφόρες και από τη μία ήθελα να ρουφήξω όλες τις εικόνες από την άλλη σκεφτόμουν πως έχω μπροστά μου αρκετό καιρό να τα δω όλα με την ησυχία μου.

Φτάσαμε στο σπιτάκι που από την πρώτη στιγμή ένιωσα λες κι είχα ζήσει μέσα χρόνια. Αυτή η γλυκιά μυρωδιά του ξύλινου πατώματος. Το δωμάτιο μου τόσο ωραίο με ένα μεγάλο παράθυρο ακριβώς πάνω από το διπλό κρεβάτι, το πρώτο πρωί με ξύπνησαν οι ακτίνες του ήλιου. Τα βράδια του καλοκαιριού θα μπορώ να κοιτάω τα αστέρια μόλις ξαπλώνω. Το ερασμίτικο δωματιάκι μου, το ερασμίτικο σπιτάκι μας. Δικό μου και ακόμη 5 ατόμων, της νέας μου οικογένειας.

Αυτή η οικογένεια μου αποτελείται από την ελληνίδα φίλη μου, δύο αγόρια από την Ουγγαρία, ένα από την Πολωνία και πρόσφατα και μια κοπέλα από την Γερμανία. Και τους αγαπώ ήδη όλους τόσο πολύ. Τα παιδιά από την Ουγγαρία είναι στο ίδιο πανεπιστήμιο με εμένα αλλά στο τμήμα ηλεκτρονικών και ο Πολωνός είναι στην αρχιτεκτονική. Είναι όλοι τους τόσο ευγενικοί και αστείοι και συμπαθητικοί. Ήδη νιώθω να μας ενώνουν τόσες στιγμές. Όπως το βράδυ που είχε πρόβλημα το πλυντήριο και ξενυχτούσαμε όλοι μαζί στο μπάνιο. Όπως το Σάββατο που μετά από την έξοδο μας, κάθισα με τους συνονόματους Ούγγρους και μιλούσαμε πολλές ώρες για τις χώρες μας, την οικονομία μας, τα νομίσματα μας, τις συνήθειες μας, τα φαγητά μας. Μου έδωσαν για ενθύμιο μερικά Ουγγρικά κέρματα και μου είπαν πως δεν έχουν μεγάλη αξία αλλά εγώ λέω πως μάλλον έχουν ανεκτίμητη γιατί θα θυμίζουν εκείνο το όμορφο βράδυ. Χθες, Κυριακή φάγαμε όλοι μαζί το μεσημεριανό μας, πήγαμε για ψώνια και φάγαμε παγωτό. Τα βράδια βγαίνουμε ή παίζουμε, είτε όλοι μαζί είτε με τους γείτονες, είτε με άλλους νέους φίλους από διάφορες χώρες. Χθες παίξαμε "Μια νύχτα στο Παλέρμο" στα αγγλικά. Δεν θα ξαναζήσω τέτοιες στιγμές. Νιώθω τόσο γεμάτη.

Η πόλη είναι πανέμορφη. Είναι χτισμένη πάνω σε εφτά λόφους συνεπώς γεμάτη με ανηφόρες, κατηφόρες και σκαλάκια. Εδώ κι εκεί μπορείς να δεις το κίτρινο τραμ να ανεβοκατεβαίνει. Τα σπίτια έχουν διαφορετικά χρώματα, ροζ, βεραμάν, κίτρινα, πορτοκαλί. Ακόμη και οι κάδοι σκουπιδιών είναι ζωγραφισμένοι με ωραία χρώματα από νέους καλλιτέχνες. Την πόλη διασχίζει ο ποταμός Τάγος και μία κόκκινη γέφυρα που διακρίνεται από μακριά ενώνει την μία πλευρά με την άλλη.

Το πανεπιστήμιό μας βρίσκεται στην Αλαμέντα και έχει μπροστά του υπέροχα πράσινα πάρκα και ένα μεγάλο συντριβάνι λίγο υπερυψωμένο με ωραία θέα. Εκεί είχα μια από τις ομορφότερες εικόνες μου μέχρι στιγμής, ένα ζευγάρι γύρω στα ογδόντα που φιλιόταν και αγκαλιαζόταν σαν να μην υπάρχει αύριο. Και σκέφτηκα πως αυτό είναι ευτυχία, όμορφες εικόνες και δίπλα σου άτομα που αγαπάς για να τις μοιράζεσαι και να τις κάνεις πιο δικές σου.

Μέχρι τώρα έχω γνωρίσει μερικά μέρη. Ένα από αυτά είναι η συνοικία Μπάιρο Άλτο, η οποία είναι γεμάτη με μπαράκια. Νέος κόσμος γεμίζει τα δρομάκια της, με μπύρες και κοκτέιλ στο χέρι. Λευκός κόσμος, μαύρος κόσμος, χαρούμενος, ανοιχτός.  Επίσης πήγαμε μια μικρή εκδρομούλα στην πόλη, στο κάστρο της πόλης, Καστέλο ντε Σάου Ζορζέ από όπου μπορείς να δεις την Λισαβόνα από ψηλά. Επισκεφθήκαμε επίσης τον πύργο του Μπελέμ, ένα πύργο μέσα στο ποτάμι. Από πάν μπορούσες να δεις από μακριά τον ωκεανό. Είναι απίστευτο αυτό που ένιωσα όταν σκέφτηκα ότι αυτό είναι ωκεανός. Ότι άμα τον διέσχιζα θα βρισκόμουν στην άλλη άκρη του κόσμου. Δίπλα στον πύργο του Μπελέμ είναι το μοναστήρι Μοστείρου ντε Ζερόνιμους. Η αρχιτεκτονική του είναι αξιοθαύμαστη και μέσα έχει μια αυλίτσα με χορταράκι που πραγματικά σε κάνει να νιώθεις ότι βγήκε από παραμύθι. Φεύγοντας από όλα αυτά πήγαμε για φαγητό σε ένα μαγαζάκι και δοκίμασα σάντουιτς με κοτόπουλο και κρέμα καρύδας, ήταν πολύ νόστιμο. Για επιδόρπιο δοκιμάσαμε Παστέις ντε νάτα, πρόκειται για τα πιο διαδεδομένα γλυκίσματα της Λισαβόνας και είναι ταρτούλες με κρέμα βανίλιας, μοιάζουν με μπουγάτσα με κρέμα και συνοδεύονται επίσης με άχνη και κανέλα.

Η πόλη βρίσκεται αυτές τις μέρες σε κλίμα καρναβαλιού και σήμερα θα πάμε στην πιο γνωστή αποκριάτικη παρέλαση. Είμαι πολύ χαρούμενη αν και νομίζω θα υπάρχουν στιγμές που θα σκέφτομαι τις περσινές αποκριάτικες στιγμές μου και θα μου λείπουν αυτοί με τους οποίους τις έζησα. Μακάρι να ήταν εδώ και να χορεύαμε μαζί σε βραζιλιάνικους ρυθμούς.

 Σας φιλώ λισαβονέζικα!