From yellow 2 to yellow 2.

Έχουν περάσει κιόλας δύο εβδομάδες από την ημέρα που έφτασα σε αυτό το σπίτι και μας υποδέχτηκαν βοηθώντας μας να ανεβάσουμε τις βαλίτσες στον όροφο μας. Σήμερα βγήκαν και λυπάμαι τόσο πολύ που το κρύωμα αυτών των ημερών με κρατάει μέσα και δεν είμαι μαζί τους. Γλυκιά μου οικογένεια του εδώ...

Αγαπώ τους συγκατοίκους μου και νομίζω είναι τα πρώτα άτομα που έχω αγαπήσει στη ζωή μου σε τόσο μικρό διάστημα. Τους ακούω να ξυπνάνε και να βγαίνουν από τα δωμάτια τους, να γυρίζουν σπίτι και χαίρομαι. Τους βλέπω να δοκιμάζουν από το φαγητό που φτιάχνω και εύχομαι πραγματικά να τους αρέσει. Λατρεύω τα κοινά μας βράδια, τις βόλτες μας. Για μένα η εμπειρία του εράσμους μου εδώ είναι όπως είναι χάρη σε αυτά τα άτομα που ομορφαίνουν τόσο την κάθε μου μέρα και που ούτε στιγμή δεν με έκαναν να νιώσω μόνη σε μια ξένη χώρα.

Είναι τα άτομα του κίτρινου διαμερίσματος, των δωματίων Sol(Gergo), Prado(Norbert), Maio(Gergo) και Paris(party-Argy). Στην οικογένεια μας έχουμε και τον Daniel. Υιοθετημένος αλλά πολύ αγαπημένος.

Ο πρώτος Gergo μοιάζει με Έλληνα. Τον φωνάζουμε Βαγγέλη γιατί νομίζουμε πως αυτό θα του ταίριαζε αν έμενε στην Ελλάδα. Ξέρει τόσα τρικ και νιώθω πάντα σιγουριά για ό,τι κι αν χαλάει γιατί θα βρει μάλλον τρόπο να το φτιάξει. Είναι μερικά τόσο χαρακτηριστικά πράγματα που κάνει που θα μου λείψουν τόσο πολύ όταν θα κρατάμε την επικοινωνία μας μέσω υπολογιστή. Όπως το μικρό γελάκι που κάνει στο τέλος κάθε αστείας στιγμή ή το ότι κουνάει γρήγορα τα πόδια του όταν περιμένει κάτι(πχ να ζεσταθεί το νερό για το τσάι μας) ή ο τρόπος που σουφρώνει για λίγο τα χείλια του όταν σκέφτεται κάτι. Μου αρέσει ο τρόπος που μιλάει, αργά και σταθερά. Είναι ένας μικρός κύριος, ντύνεται σαν έναν μικρό κύριο, χορεύει σαν έναν μικρό κύριο.

Ο δέυτερος Gergo δεν μοιάζει με Έλληνα αλλά του βρήκαμε κι εκείνου ελληνικό όνομα να του ταιριάζει για να τους ξεχωρίζουμε. Ο Νίκος λοιπόν μοιάζει με παιδάκι στις εκφράσεις του. Έχει τόσο πολύ χιούμορ κι έναν ιδιαίτερο τρόπο να λέει τα αστεία. Υπάρχουν αστεία που έχει πει που εύχομαι να μην ξεχάσω. Είναι από τα πιο ευχάριστα άτομα που ξέρω και πραγματικά η φάτσα του τόσο εκφραστική. Όταν χορεύει κάνει μπουνιές τα χέρια του και παίρνει μια πορωμένη έκφραση που με κάνει και γελάω. Γλύκας κι αυτός.

Ο Norbert είναι ο Πολωνός μας. Ξυπνάει έξι το πρωί γιατί είναι σε πρόγραμμα ώστε να μην κοιμάται πολλές ώρες μέσα στη μέρα. Είναι γενικά οργανωμένος και οργανωτικός. Τον καθυστερούμε συνέχεια όταν είναι να πάμε κάπου όλοι μαζί αλλά δεν μας κρατάει κακία, μόνο γκρινιάζει λίγο. Μαθαίνει γιαπωνέζικα και πορτογαλικά, του αρέσει να ακούει κλασσική μουσική κυρίως από soundtrack γιαπωνέζικων κινουμένων σχεδίων. Είναι πολύ γλυκός, είναι το άτομο που ξέρεις πως όταν θα χρειαστείς μια αγκαλίτσα θα είναι εκεί να στην δώσει. Φαίνεται τρυφερός. Και είναι κι αυτός τόσο έξυπνος. Είναι από τα πιο ιδιαίτερα άτομα που έχω γνωρίσει όσον αφορά τις συνήθειες του. Όταν χορεύει κλείνει τα μάτια, χαμογελάει και βάζει το χέρι του στο στήθος του, είναι σαν να αγαπάει το τραγούδι. Πολύ μ' αρέσει να τον βλέπω να χορεύει έτσι.

Το υιοθετημένο μας αγόρι είναι ο Daniel, ο πρώτος που γνώρισα πριν καν έρθω εδώ και πραγματικά η τύχη μας έφερε τελικά να μένουμε δίπλα. Δεν θα ξεχάσω από τον Ντάνιελ τις στιγμές που μας έχει ανοίξει την καρδιά του και μας δείχνει πόσο χαίρεται που μένουμε δίπλα και μπορούμε να είμαστε τόσο συχνά μαζί. Χαίρομαι όταν ακούω το κουδούνι να χτυπάει από εκείνον όσο χαίρομαι όταν ακούω το κλείδι να γυρίζει από κάποιον από τους υπόλοιπους. Είναι γλυκούλης, λέει τόσο χαρακτηριστικά το “come ooon” που όταν το ακούω από άλλον μου μοιάζει ξένο.

Το άλλο είναι το κορίτσι μου, το κορίτσι με το οποίο χαίρομαι πολύ που αποφάσισα να μοιραστώ κάθε τι σε αυτή την εμπειρία. Πανεπιστήμιο, σπίτι, φαγητό, πλυντήριο, ακόμη κι οδοντόβουρτσα μέχρι να μάθω ποιά είναι η δικιά μου(εφόσον κανένα χρώμα δεν μου άρεσε). Μαζί ταξιδέψαμε, μαζί τακτοποιηθήκαμε, μαζί τρώμε μέχρι σκασμού, μαζί ξαναπεινάμε. Είναι η πάρτυ- Άργη! Αργυρούλα αλλιώς αν και δεν της αρέσει αλλά η γλυκιά μου, δεν ξέρει πως είναι Αργυρούλα(όπως εξηγώ και στα παιδιά εδώ when at the end of a word we have “ούλα” means “little-sweet”). Γλυκιά μου Αργυρούλα δεν ξέρεις πόσο γλυκιά είσαι! Ειδικά με το σημερινό φωτεινό πουκαμισάκι σου! Σου στέλνω ένα φιλί στο απέναντι δωμάτιο.

Μ' αρέσει η καθημερινότητα μας. Μ' αρέσουν όσα ιδιαίτερα ζόυμε, οι εκδρομές μας, οι έξοδοι μας. Το ότι πίνουμε και ότι χορεύουμε. Το ότι μεθάμε και γελάμε όλοι μαζί. Η οι κοινές μας ταινίες με τους αγγλικούς υπότιτλους για να καταλαβαίνουμε όλοι. Και τα παιχνίδια μας στα αγγλικά ή τα βίντεο μας να μιλάμε ο ένας τη γλώσσα του άλλου. Μα πιο πολύ μου αρέσουν οι απλές καθημερινές στιγμές μας. Τα κοινά μας μεσημεριανά ή οι κοινές μας αναμονές γι 'αυτά,που μας βρίσκουν πεινασμένους στην κουζίνα να ανοιγοκλείνουμε τον φούρνο. Το πως αντιμετωπίζουμε κάθε πρόβλημα στο σπίτι, όπως το πως ανοίγουμε το πλυντήριο ή πως σφουγγαρίζουμε το νερό που τρέχει από τον σωλήνα.

Ο Ντάνιελ μου έδωσε χάπια και βιταμίνες όταν ένιωθα κρυωμένη και ο Νόρμπερτ σήμερα περιποιήθηκε το κόψιματάκι μου και μου έβαλε χανσαπλάστ και μετά το φίλησε. Πώς να μην τους αγαπώ μετά; Πώς να μην τους λέω και πώς να μην τους νιώθω οικογένεια μου; Πώς;Για εσάς λοιπόν γλυκοί μου συγκάτοικοι, από το δωμάτιο Sakamoto.

Οι πρώτες μου μέρες στην πολύχρωμη Λισαβόνα

Καλημέρα από την Λισαβόνα. Την σήμερα ηλιόλουστη αλλά καθημερινά πολύχρωμη αυτήν πόλη.

Έχουν περάσει 5 ημέρες από το πρωί που μπήκα στο αεροπλάνο και έφτασα εδώ. Μόλις ξεκίνησε η προσγείωση και αρχίσαμε σιγά σιγά να διακρίνουμε από ψηλά την πόλη δεν μπορούσα να το συνειδητοποιήσω. Πως αυτά τα κύματα που έβλεπα από πάνω είναι κύματα ωκεανού, πώς ο ήλιος εδώ βγαίνει δύο ώρες αργότερα από εκεί που ζω τόσα χρόνια. Βγαίνοντας από το αεροδρόμιο χάζευα τους φοίνικες γύρω μου, τα πολύχρωμα σπίτια. τα δρομάκια, ανηφόρες, κατηφόρες και από τη μία ήθελα να ρουφήξω όλες τις εικόνες από την άλλη σκεφτόμουν πως έχω μπροστά μου αρκετό καιρό να τα δω όλα με την ησυχία μου.

Φτάσαμε στο σπιτάκι που από την πρώτη στιγμή ένιωσα λες κι είχα ζήσει μέσα χρόνια. Αυτή η γλυκιά μυρωδιά του ξύλινου πατώματος. Το δωμάτιο μου τόσο ωραίο με ένα μεγάλο παράθυρο ακριβώς πάνω από το διπλό κρεβάτι, το πρώτο πρωί με ξύπνησαν οι ακτίνες του ήλιου. Τα βράδια του καλοκαιριού θα μπορώ να κοιτάω τα αστέρια μόλις ξαπλώνω. Το ερασμίτικο δωματιάκι μου, το ερασμίτικο σπιτάκι μας. Δικό μου και ακόμη 5 ατόμων, της νέας μου οικογένειας.

Αυτή η οικογένεια μου αποτελείται από την ελληνίδα φίλη μου, δύο αγόρια από την Ουγγαρία, ένα από την Πολωνία και πρόσφατα και μια κοπέλα από την Γερμανία. Και τους αγαπώ ήδη όλους τόσο πολύ. Τα παιδιά από την Ουγγαρία είναι στο ίδιο πανεπιστήμιο με εμένα αλλά στο τμήμα ηλεκτρονικών και ο Πολωνός είναι στην αρχιτεκτονική. Είναι όλοι τους τόσο ευγενικοί και αστείοι και συμπαθητικοί. Ήδη νιώθω να μας ενώνουν τόσες στιγμές. Όπως το βράδυ που είχε πρόβλημα το πλυντήριο και ξενυχτούσαμε όλοι μαζί στο μπάνιο. Όπως το Σάββατο που μετά από την έξοδο μας, κάθισα με τους συνονόματους Ούγγρους και μιλούσαμε πολλές ώρες για τις χώρες μας, την οικονομία μας, τα νομίσματα μας, τις συνήθειες μας, τα φαγητά μας. Μου έδωσαν για ενθύμιο μερικά Ουγγρικά κέρματα και μου είπαν πως δεν έχουν μεγάλη αξία αλλά εγώ λέω πως μάλλον έχουν ανεκτίμητη γιατί θα θυμίζουν εκείνο το όμορφο βράδυ. Χθες, Κυριακή φάγαμε όλοι μαζί το μεσημεριανό μας, πήγαμε για ψώνια και φάγαμε παγωτό. Τα βράδια βγαίνουμε ή παίζουμε, είτε όλοι μαζί είτε με τους γείτονες, είτε με άλλους νέους φίλους από διάφορες χώρες. Χθες παίξαμε "Μια νύχτα στο Παλέρμο" στα αγγλικά. Δεν θα ξαναζήσω τέτοιες στιγμές. Νιώθω τόσο γεμάτη.

Η πόλη είναι πανέμορφη. Είναι χτισμένη πάνω σε εφτά λόφους συνεπώς γεμάτη με ανηφόρες, κατηφόρες και σκαλάκια. Εδώ κι εκεί μπορείς να δεις το κίτρινο τραμ να ανεβοκατεβαίνει. Τα σπίτια έχουν διαφορετικά χρώματα, ροζ, βεραμάν, κίτρινα, πορτοκαλί. Ακόμη και οι κάδοι σκουπιδιών είναι ζωγραφισμένοι με ωραία χρώματα από νέους καλλιτέχνες. Την πόλη διασχίζει ο ποταμός Τάγος και μία κόκκινη γέφυρα που διακρίνεται από μακριά ενώνει την μία πλευρά με την άλλη.

Το πανεπιστήμιό μας βρίσκεται στην Αλαμέντα και έχει μπροστά του υπέροχα πράσινα πάρκα και ένα μεγάλο συντριβάνι λίγο υπερυψωμένο με ωραία θέα. Εκεί είχα μια από τις ομορφότερες εικόνες μου μέχρι στιγμής, ένα ζευγάρι γύρω στα ογδόντα που φιλιόταν και αγκαλιαζόταν σαν να μην υπάρχει αύριο. Και σκέφτηκα πως αυτό είναι ευτυχία, όμορφες εικόνες και δίπλα σου άτομα που αγαπάς για να τις μοιράζεσαι και να τις κάνεις πιο δικές σου.

Μέχρι τώρα έχω γνωρίσει μερικά μέρη. Ένα από αυτά είναι η συνοικία Μπάιρο Άλτο, η οποία είναι γεμάτη με μπαράκια. Νέος κόσμος γεμίζει τα δρομάκια της, με μπύρες και κοκτέιλ στο χέρι. Λευκός κόσμος, μαύρος κόσμος, χαρούμενος, ανοιχτός.  Επίσης πήγαμε μια μικρή εκδρομούλα στην πόλη, στο κάστρο της πόλης, Καστέλο ντε Σάου Ζορζέ από όπου μπορείς να δεις την Λισαβόνα από ψηλά. Επισκεφθήκαμε επίσης τον πύργο του Μπελέμ, ένα πύργο μέσα στο ποτάμι. Από πάν μπορούσες να δεις από μακριά τον ωκεανό. Είναι απίστευτο αυτό που ένιωσα όταν σκέφτηκα ότι αυτό είναι ωκεανός. Ότι άμα τον διέσχιζα θα βρισκόμουν στην άλλη άκρη του κόσμου. Δίπλα στον πύργο του Μπελέμ είναι το μοναστήρι Μοστείρου ντε Ζερόνιμους. Η αρχιτεκτονική του είναι αξιοθαύμαστη και μέσα έχει μια αυλίτσα με χορταράκι που πραγματικά σε κάνει να νιώθεις ότι βγήκε από παραμύθι. Φεύγοντας από όλα αυτά πήγαμε για φαγητό σε ένα μαγαζάκι και δοκίμασα σάντουιτς με κοτόπουλο και κρέμα καρύδας, ήταν πολύ νόστιμο. Για επιδόρπιο δοκιμάσαμε Παστέις ντε νάτα, πρόκειται για τα πιο διαδεδομένα γλυκίσματα της Λισαβόνας και είναι ταρτούλες με κρέμα βανίλιας, μοιάζουν με μπουγάτσα με κρέμα και συνοδεύονται επίσης με άχνη και κανέλα.

Η πόλη βρίσκεται αυτές τις μέρες σε κλίμα καρναβαλιού και σήμερα θα πάμε στην πιο γνωστή αποκριάτικη παρέλαση. Είμαι πολύ χαρούμενη αν και νομίζω θα υπάρχουν στιγμές που θα σκέφτομαι τις περσινές αποκριάτικες στιγμές μου και θα μου λείπουν αυτοί με τους οποίους τις έζησα. Μακάρι να ήταν εδώ και να χορεύαμε μαζί σε βραζιλιάνικους ρυθμούς.

 Σας φιλώ λισαβονέζικα!

Γεια σας, φεύγω σήμερα!

Μένουν μόνο λίγα λεπτά και η ημερομηνία θα είναι 6 Φεβρουαρίου. Περίμενα καιρό αυτή τη μέρα, μετρούσα αντίστροφα γι’ αυτήν εδώ  και πολλές μέρες, ίσως και μήνες. Κι ακόμη κι αυτά τα τελευταία 20 λεπτά που μένουν (γιατί η ώρα δείχνει 23:37) τα μετράω και σκέφτομαι πως ναι, σε λίγο θα λέω «σήμερα φεύγω».

Φεύγω από την πόλη μου, την καθημερινότητα μου.

Φεύγω από τα πρωινά ξυπνήματα στο δωμάτιο μου που ξαπλωμένη νιώθω σε κάποια καμπύλη του σώματος μου, είτε σε αυτήν του κορμού μου είτε σε αυτή των γονάτων μου, την γλυκιά ζεστασιά της άσπρης της γουνίτσας. Λίλα μου, θα μου λείψεις.

Φεύγω από τα μεσημέρια που τους περιμένω να φάμε μαζί και μόλις καθόμαστε του γκρινιάζουμε να μην ρίχνει  τόσο αλάτι στο φαγητό του και να μην βάζει ειδήσεις την ώρα του φαγητού. Ή από τα απογεύματα που φτιάχνουμε καφέ στην καινούρια μας τάσιμο και καθόμαστε στον καναπέ βλέποντας «Δέστε τους» οι τρεις μας, ή οι δυό μας αν εκείνος κάθεται στο καλοριφέρ που του αρέσει να χουχουλιάζει. Και από την οποιαδήποτε στιγμή της μέρας που μου γκρινιάζει για τα πεταμένα μου ρούχα φεύγω. Άλλα ίσως κι αυτό να μου λείψει. Και από  τα βράδια που κάνουμε σύσκεψη για το ποια γραβάτα θα βάλει το επόμενο πρωί στη δουλειά του, φεύγω. Που μετά θα τους φιλήσω για καληνύχτα και θα τους πω πως τους αγαπώ. Γιατί έτσι είναι, τους αγαπώ τόσο μα τόσο πολύ, Γονείς μου, θα μου λείψετε.

Φεύγω και από τους καφέδες μου μαζί τους, τα κουτσομπολιά μας, τις βόλτες μας. Τις στιγμές εκείνες που σκέφτομαι πως μία τους να έλειπε θα ήταν τόσο αλλιώς εκείνη η στιγμή γιατί είμαστε όλες μαζί που την κάνουμε τόσο υπέροχη. Κι όχι μόνο οι τρείς τους αλλά και οι άλλες, παλιές και καινούριες που με νοιάζονται και τις νοιάζομαι, που ακόμη κι αν δεν είναι σε κάθε μου μέρα ξέρω πως αν τις ζητήσω θα βρεθούν κοντά μου έτοιμες να με κάνουν να χαμογελάσω. Φίλες μου, θα μου λείψετε.

Αδερφή μου, εσύ μου λείπεις πάντα.

Κι άλλοι θα μου λείψουν, άνθρωποι που κάνουν την καθημερινότητα μου πιο γλυκιά, πιο πιπεράτη. Που καθένας τους έχει την δική του αξία, την δική του θέση στην κάθε μου μέρα μα και στην καρδιά μου.  Κι αν ένας από αυτούς με πλήγωσε λίγο τελευταία, τι να κάνουμε. Ό,τι έγινε έγινε.  Μπορεί βέβαια αλλιώς να είχε δική του παράγραφο αλλά σημασία έχει πως  ξέρω και ξέρει πόσο θα μου λείψουν οι μέρες και οι ώρες που περνούσαμε μαζί. Ίσως ήδη να μου χουν λείψει.

Διάβασα κάπου τελευταία πως το η αναχώρηση για κάπου είναι πιο γλυκιά από την επιστροφή και αναρωτήθηκα αν ισχύει. Και κατέληξα πως όχι δεν ισχύει. Γιατί για μένα «επιστρέφω» σημαίνει γυρνάω στην καθημερινότητα μου και τους ανθρώπους μου. Και ναι, νιώθω τόσο ενθουσιασμένη και χαρούμενη που φεύγω μα είναι δύο διαφορετικές ευτυχίες που εγώ δεν μπορώ να συγκρίνω.

 Και η ώρα πέρασε 00:00! Και ναι, φεύγω  σήμερα, πάω στη Λισσαβώνα! Πάω για πάρτυ, γνωριμίες, νέους φίλους, νέες εμπειρίες, μέρες με βόλτες, νύχτες με χορό. Και αυτή εδώ η σελίδα είναι για να νιώθω όλους εσάς που προανέφερα λίγο πιο κοντά στην εκεί καθημερινότητά μου ενώ θα μοιράζομαι μαζί σας εμπειρίες μου σκέψεις μου κι εικόνες μου.

Γεια σου πόλη μου, γεια σου καθημερινότητά μου, γεια σας εσάς που αγαπώ.